Als een vis in het water

Na een jaar waarin ik op zoek was naar een nieuwe uitdaging, start ik 1 november bij een nieuwe werkgever. Die zoektocht kende vele horten en stoten, een vakantie voordat ik start leek me op zijn plaats. Omdat ik niet heel lang had om weg te gaan ivm studieperikelen, kwam ik al snel uit op een last-minute duiken. Vanwege hele goede ervaringen in de Malediven, met de Dinasha onder leiding van Bas van der Mee, besloot ik hier bij aan te sluiten. Dan moest er natuurlijk nog wel plek zijn. Meteen na het tekenen van het contract contact gezocht met Bas, gelukkig was er nog een plek beschikbaar. Zaterdag 7 oktober had ik een duikkeuring gepland staan voor een freedive-wedstrijd, door mijn vakantie ging ik die wedstrijd missen. Toch besloot ik de keuring door te laten gaan: dat bleek maar goed ook. Ik moest namelijk mijn oren uit laten spuiten alvorens ik ging duiken. Doorgaans is dat geen spoedgeval, dat is het wel als je maandagochtend om half elf richting het vliegveld moet. Gelukkig was de huisartsenpraktijk flexibel, waar het kattenpension dat ook al was. Na het doktersbezoek heb ik Caitlin achter gelaten en reed vervolgens naar Düsseldorf. Hiervandaan vloog ik met een A380 naar Dubai, een paar uur later met een 777 van Dubai naar Male. Op dinsdagochtend, geen minuut geslapen, kwam ik na drie jaar afwezigheid weer aan op de Malediven. Bas stond al klaar om mij en een aantal andere gasten op te wachten. Hier was Christian bij, waarmee ik drie jaar terug dook. We wachtten tot de volgende vlucht vanuit Dubai kwam, de groep was compleet. Na naar de boot te zijn gebracht kregen we de gebruikelijke algemene briefing, het invullen van papierwerk onder het genot van een welkomstsapje.

In de middag stond de standaard checkdive gepland. Even kijken of we het duiken niet verleerd zijn. Wat er minder gewoon aan is, is de locatie. Manta Point bij Lankanfidulho. Hier zijn drie poetsstations voor deze oceaanreuzen. Een heel groot station en twee kleinere. De kans is groot, zeker nu het er het seizoen voor is, dat je ze hier zal treffen. Zelf had ik daar mijn vraagtekens bij naar mijn ervaringen drie jaar eerder. Met zes duiken op deze stek, kwam er toen slechts een manta opdagen. Vandaag was er een uitgaande stroming. Dit betekent dat al het water uit de lagune via de kanalen de oceaan in stroomt. Er is thans heel veel plankton, het water ziet er dan ook groenig uit. Het zicht is niet best daardoor, de kans dat de planktoneters zich laten zien is wel enorm groot. Zo geschiedde. Nadat we van de dhoni afsprongen daalden we met behulp van een ‘negative entry’ naar de bodem af. Niet veel later zouden we op het grootste poetsstation een hele grote manta een poetsbeurt krijgen. De reus wapperde sierlijk met de vleugels, draaide af en toe om haar as, ze leek niets van ons aan te trekken.

Langzaam aan voegde de ene na de andere manta zich bij haar, er werd een treintje gevormd en gecirkeld over het plateau. Goed onderhoud vergt tijd. De groep groeide gestaag uit naar acht manta’s. Ondertussen zwom een schildpad, aandacht eisend, twee keer tegen me aan, terwijl een aantal witpuntrifhaaien zich ook tekort gedaan voelden. Zoveel manta’s bij elkaar is een zeldzaamheid, ik zal voor mezelf spreken, aandacht kregen de kleintjes niet. Ik vermoed dat als er een walvis achter ons langs had gezwommen niemand het had doorgehad. Na een kwartier verdween de club en was het even rustig op het manta-front. Er was erg veel vis in het water, vervelen deed ik me niet. Er verscheen weer een manta op het toneel, eenmaal opgeknapt, vertrekkend en zo ging het een aantal keer. Tot er drie met gezwinde spoed over de andere groep zwom, ze hadden het niet eens door. Het was een heel sierlijk potje tikkertje, het was ook zo voorbij. Hier ergens begaf mijn camera het. Daarvoor vertoonde hij al rare kuren, stoppen van filmen of juist aanzetten, veranderen van modus of helemaal uitzetten. De laatste stuiptrekking was dat hij bevroor met filmen na drie seconden.

De drie keerden na een aantal minuten terug. Ze zwommen van rechts naar links vlak voor onze groep voorbij, elkaar goed in de ogen kijkend. speelden, koprollen over elkaar heen, baltsdansen, zowel op de rug als op de buik, in kurkentrekkers en als in carrousels om elkaar heen draaiden. Op een gegeven moment ging hun tempo naar beneden. Ik hield mijn adem lang in om in alle stilte van hun passages te genieten. Ze zwommen zo kort over me heen, ik moest me echt inhouden ze niet te aaien. Bij de laatste stak ik voorzichtig mijn hand op en maakte een zwaaibeweging. Wat had ik deze momenten graag op film gehad. Daarna kwam een groep van vijf manta’s, die zich lieten schoonmaken, al draaiend bleken het er zelfs tien. En dat was nog wat we konden zien van de cirkel, we zagen maar de halve cirkel tegelijk.

Door al mijn enthousiasme was het wel buitensporig hard gegaan met mijn lucht, ik ging me opmaken voor de safety-stop. Boven ons zwommen de hele duik grote scholen fuseliers. Die plakten lekker bij elkaar, schoten soms alle kanten op. Dan wist je dat er wat te gebeuren stond. Ik hing op 5 meter diepte omgeven door duizenden van deze blauwgele visjes. Ineens schoten ze weg. Op zoek naar de oorzaak keek ik eerst naar links, daarna naar rechts en komt er in een armlengte een manta voorbij gezwommen. Christian, die niet ver van me ook met zijn safety stop bezig was, zwom met mij achter de manta aan. Of beter gezegd manta’s. Want waar de ene net onder het oppervlak zwom, zwommen er wat dieper vijf anderen onder ons door. Deze begonnen onder ons rondes te draaien, echt ongekend dit mee te maken. Dit verslag schrijvend schoof Christian aan, hij vertelde zijn perspectief. De bijzonder grote manta kwam voor hem omhoog, tussen hem en mij in. Hij had de mond wagenwijd open, etend wat er op zijn pad kwam. Hij raakte me net niet. Bas vragend of hij ooit zulke taferelen had meegemaakt, het spelen met elkaar en met ons, vertelde hij dit gedrag echt nooit had gezien. Extra reden voor me om de anderen te vragen of ik beelden mag hebben van ze.

Na een goede nachtrust klonk om 05:30u, de eerste “coffee, thea, briefing!” van Bas. We gingen duiken op Okobe Thila, een plateau vol koralen. Er zwommen hier groepen fuseliers en vele glasvisjes, terwijl er allerlei soorten baarzen rondzwommen. Blauwvin- en horsmakrelen patrouilleerden boven het plateau, samen met een aantal hondstandtonijnen. Overal om ons heen was vis. Er zwom zoveel vis, dat een grote Napoleonbaars, veruit de grootste vis die gezien werd tijdens de duik, niet echt opviel. Een acht.

We voeren naar de westzijde van het Noord-Male atol. We zouden hiervandaan oversteken naar het Ari-atol. Eenmaal buiten het rifsysteem, op de oceaan dus, was het water zo onstuimig, dat we omkeerden en binnendoor naar het zuiden van het Noord-Male atol voeren. Dit werd me verteld door Bas. Ik had het allemaal niet meegekregen omdat ik in diepe slaap lag in de kajuit. Zo diep dat het omkieperen van Sandra, een van de andere passagiers, op mij, niet door me werd opgemerkt. We staken over naar het Zuid-Male atol. ’s Middags doken we op Kuda Giri.

Op deze plek had ik eerder gedoken, drie jaar terug. Er was veel meer te zien dan destijds. Meer planten en koralen zijn inmiddels op het wrak genesteld, daarmee waren er ook meer vissen te zien. Ik aanschouwde Christian, die op de bodem lag op 34m, nog niet helemaal ziend wat hij bekeek. Een beetje afdalen en de zandvlakte was gevuld met buisalen. Ze huizen nu om het hele wrak. Omdat deze wat dieper ligt, tussen de 24 en 35m, verliet de groep het wrak om een ronde te maken langs de Giri. Een giri is ook een koraalplateau net als een thila, alleen bij een giro ligt de top vlak onder het wateroppervlak, waar de top van een thila altijd wat dieper ligt. Mooie vissen gezien, verder weinig verheffende duik. Een zeven.

Op woensdagochtend sprongen we net na half zeven van de dhoni af. Meteen naar de bodem bij Khandooma Thila, waar we opgewacht leken te worden door een aantal adelaarsroggen, zilverbaarzen en een aantal soorten doktersvissen. We ontdekten ook al vrij snel haaien. Tijdens de duik zou blijken dat we die ook echt niet hadden kunnen missen. De grijze rifhaaien lieten zich in grote getalen zien. Hier en daar zwom er een witpuntrifhaai tussendoor. In totaal kwamen we drie grote groepen haaien tegen, iedere groep had er minimaal twintig. Het gaat blijkbaar goed met ze hier, er zwommen ook wat baby’s. Vlak voor ik naar boven ging, heb ik me nog even met een zeeschildpad opgehouden. Een acht.

Na de duik staken we over van het Zuid-Male atol, naar het Vaavu atol. Hier stopten we bij Alimaatha, wereldberoemd vanwege een nachtduik met honderden haaien. Die duik zou nog even op zich laten wachten, de meeste andere duikcruises zijn hier namelijk woensdagavond. Die drukte wilden we mijden. We sprongen er rond 11:00u in, op zoek naar nog meer haaien. We zijn er een aantal tegen gekomen, witpunten, evenals een manta die verdwaald leek te zijn, ze zwemmen hier normaliter niet. Op een meter of dertig diepte vond Bas een verpleegsterhaai. Naast een aantal naaktslakken, kwamen we, niet ver van elkaar, twee octopussen tegen. Ze kropen terug in hun holletjes. Nog een paar witpunten bij de rand naar de afgrond, tijdens de safety stop heb ik me vooral vergaapt aan de oriëntale diklipvis. Deze is veel mooier dan de naam doet vermoeden. Een zeven.

Na de lunch ging ik even een tukje doen. Ik weet niet hoe lang ik op bed lag, toen ik allerlei consternatie hoorde. Iets met dolfijnen en niet veel later walvissen. Ik sprong op en rende naar het achterdek. Ik keek de richting uit waar anderen naar keken. Op een paar honderd meter afstand zwom een bultrug voorbij. Met het verheffen van de staart, zakte de gigant onder. We stapten op de dhoni om het dier te volgen. Al snel werd duidelijk dat ze niet alleen was, een kalf zwom naast haar. Dat walvissen binnen een atol zwemmen is zeldzaam, we hadden ze dan ook echt niet verwacht. De dieren leken niet echt gediend van onze aandacht, een andere boot had inmiddels ook de achtervolging ingezet. We bleven op afstand, we gaven ze alle ruimte. Na twee passages aan onze linkerzijde, verschenen ze achter onze boot en voor de andere boot die naar rechts was gedraaid. De moeder, die haar beschermende rol met verve uitvoerde, begeleidde het kalf weer naar de originele koers. Ze verschenen niet ver links voor onze boot om vervolgens uit zicht te verdwijnen, de karakteristieke staart was het laatste wat we zagen. We besloten om te draaien. Op de terugweg sprongen er zo nu en dan tuimelaars uit het water, ons op enige afstand volgend.

Na een uur voeren we naar het kanaal van Fotteho. Dit is een van de beste duikstekken van de Malediven, al heb ik hier drie jaar geleden drie duiken gemaakt die weinig highlights brachten destijds. Er kan hier van alles zwemmen, eenmaal in het water was het duidelijk dat we wel heel veel geluk moesten hebben iets te zien. Er was zoveel sediment in het water dat het zicht hooguit tien meter was. Op die afstand was wat je ook zag, een vage schaduw. De holtes en grotjes zijn mooi begroeid met zachte koralen. Er waren vele rifvissen te zien. De grote soorten haaien of roggen die hier met grote regelmaat zijn, waren er niet, of lieten zich niet zien in ieder geval. Op zoek naar bijzondere dieren, werd ik aangevallen door een soldaatvis. De kleine vis hapte in mijn handschoen, mijn camera was ook een doelwit voor hem. Blijkbaar was ik in zijn zone gekomen. Na uitgelachen te zijn over dit voorval zwom ik verder met de groep langs de wand. Van de wand af, waren een aantal soorten vissen bezig met jachttaferelen, bekende jagers zoals tonijn en makreel. We kwamen een stel leaffish tegen, prachtig gecamoufleerd zittend tussen de koralen en plantjes. Een stel octopussen waren bezig met een paringsritueel. Het mannetje had de vorm van het koraalblok naast hem aangenomen, terwijl een van zijn tentakels naar een hol liep waar het vrouwtje in zat. Zijn tentakel had een van haar tentakels beet. Langzaam aan kropen we steeds wat hoger de wand op. Ik heb me hier al vermaakt met een aantal soorten clownsvissen, huizend in mooi wapperende anemonen. Af en toe zwom er nog een witpuntrifhaai voorbij. Een blaasvis zwom rond met een wel hele dikke buik, ze leek op een hele grote T. Achteraf hoorde ik dat anderen nog een verpleegsterhaai onder zich door hadden zien komen. Een acht.

Na de duik voeren we terug van het kanaal naar de Dinasha. In de verte zagen we tuimelaars, we probeerden er dichterbij te komen. In eerste instantie lukte dat niet, ze verdwenen uit zicht. Daarna zagen we er, hoewel nog steeds op afstand, meer en meer. Op een gegeven moment zag ik een groep wegbreken van de hoofdgroep. Ik hield de rechterzijde van onze boot in de gaten, in de hoop dat ze verschenen. Er kwam een klein groepje naar de boeg gesneld. Daar lag ik al op, had daardoor een ‘front row seat.’ Vlak onder me kriskrasten de tuimelaars over en langs elkaar heen, gestaag werden het er meer. In het begin vier, op het hoogtepunt zeker twaalf individuen. Ben was naast me gaan liggen. Iedereen was heel enthousiast over de escorte die we kregen. Een dolfijn kwam tegen mijn hand aan terwijl ik het tafereel aan het filmen was. Na een aantal minuten verdwenen ze ineens. Eenmaal terug op de Dinasha zagen we in de verte nog wat sprongen van deze acrobaten.

Op vrijdag de dertiende waren er weer problemen met de dhoni. Er was eerder in de week al iets mis met de elektriciteit, nu duurde het een aantal uur voor de motor gestart kon worden. Hierdoor doken we ook uren later dan gepland. De duikstek was dezelfde als waar we gisteren eindigden, Fotteyo. Het zicht was wat beter dan de dag ervoor, topcondities waren het nog steeds niet. Bij gebrek aan grote vissen richtte ik me op het kleinere onderwaterleven. Allerlei soorten binnen familienamen als hagedisvissen, soldaatvissen, eekhoornvissen, koraal- forel- vlaggen- dwerg- kardinaal- en tandbaarzen, diklipvissen, snappers, fuseliers, vleermuisvissen, barbelen, keizersvissen, wimpelvissen, koraalvlinders, anemoonvissen, juffertjes, lipvissen (waar ook de Napoleonbaars toe behoort), papegaaivissen, poetslipvissen, grondels, doktersvissen, eenhoornvissen, konijnvissen, horsmakrelen, trekkervissen, koffervissen, kogelvissen en tonijnen. Wat een diversiteit! Toen ik een oosterse en harlekijn diklipvis wilde filmen, stuitte ik onbedoeld op een octopus. Deze was schuw en trok zich terug in zijn hol. Over een rand op een zandvlakte kijkend zwommen er twee witpuntrifhaaien rond, op het punt waar ik hing was een mooie naaktslak te bewonderen. Ik ging op zoek naar garnaaltjes en kreeftjes. Die waren er genoeg, benoemen kan ik ze (nog) niet. Onderweg kwamen er een tweetal poetsvissen me bekijken of er iets schoon te maken viel. Net toen ik had besloten de duik een 8 te geven kwam er een mooi slotakkoord. Een grote Napoleon kwam voorlangs en over me heen gezwommen, kort daarop heb ik me even opgehouden met een zeeschildpad. Iets verder hoorde ik Jeff, de duikleider deze duik, een geluid maken met zijn ‘banger.’ Ik bewoog me richting het geluid, zag vijf grote grijze rifhaaien. Het water stroomde uit het atol de oceaan in, er stond een redelijk sterke stroming. Ideaal voor grotere vissen zoals deze prachtige haaien. Ik zag geen kras op hun lijven, de huiden puntgaaf. Een witpuntrifhaai had hetzelfde. Ze glommen allemaal mooi op in de zon, die zijn best deed het spektakel op te lichten. Op het plateau, achter de haaien, waren nog net grote groepen makrelen en silverjacks te ontwaren. De lijven sloegen soms allerlei kanten op door de beukende waterkolom. Een Napoleonbaars zwom tussen de haaien door om zich eventjes bij de scholen op te houden. Na een minuut of wat besloot ik het voor gezien te houden. Na een uur kwam ik met een grote glimlach boven. Fotteyo heeft me eindelijk iets van zijn belofte, met groot onderwaterleven, laten zien. Een negen.

’s Middags doken we bij Golden Wall, vlakbij Felidhoo gelegen aan de oostzijde van het Vaavu-atol. Zoals de naam van de duikstek suggereert is het een wandduik; op deze wand groeien vele gele koralen. Het zicht was niet heel goed, er was veel sediment. Er viel dan ook minder te zien dan in de ochtend. De conditie van de harde koralen was niet heel goed, ondanks dat was de diversiteit van het onderwaterleven hoog. De hoogtepunten waren een jagende tonijn, twee keer een paar barracuda’s, een schildpad die zich nergens aan stoorde en een octopus die langs de rotswand van hol naar hol bewoog. Een zeven.

We voeren na de duik verder noordwaarts om aan te komen bij Alimaatha. Deze plek is bekend in de duikwereld, de verpleegsterhaaien die hier wonen zijn wereldberoemd. Groter dan verpleegsterhaaien elders, in ongekend hoge aantallen ook. Dat heeft veel te maken met de pasta die iedere avond door het resort in het water wordt gegooid. Andere vissen die hier rondzwemmen, zoals stekelroggen en grote horsmakrelen, zijn door de grote dosis koolhydraten ook groter dan normaliter. We voeren met de dhoni naar het kanaal en kort na het te water gaan zagen we de eerste twee op de bodem liggen. Ze waren omringd door een andere groep duikers die met ze op de foto gingen. Toen onze groep aankwam zwom de andere groep duikers weg. Dat moment bleek het startsignaal van een ware heksenketel. De ene na de andere verpleegsterhaai kwam langs, links, rechts, boven en onder je. Als het er een of twee waren had je nog wel het overzicht, meestal waren het er een stuk meer. Ik lachte vanwege de fratsen van de dieren, ook om hoe onze groep er op reageerde. De ene geïntimideerd, de ander onverschrokken, weer een ander volop aan het genietend. Ik behoorde tot die laatste categorie. In welke categorie je ook zat, je kwam ogen tekort. Ik zocht de verpleegsterhaaien op, ging er tussen liggen, zwom met ze mee of ging zitten wanneer er een groepje om me heen draaide. Ik heb ook mijn eerste kwartetje gehad, met verpleegster nog wel. Ik lag op de bodem toen er een recht op me af kwam. Ik verwachtte dat ze links of rechts zou passeren, ze wurmde zich onder me. Ik gaf haar wat ruimte, daarna kroop er een tweede onder me. Mijn camera stond uit op dat moment. Ik wilde mijn camera aanzetten om dit trio te filmen, zie ik in mijn bovenhoek iets bewegen. Ik kijk omhoog; een derde haai zwom op mijn rug. Ik moest lachen, er kunnen wat zenuwen bij hebben gezeten. Ik onttrok me voorzichtig aan de stapel. Deze haaien kunnen wel een stootje hebben, ze agiteren leek me geen goed plan. Jeff hield de haaien op afstand met een tank-banger, degenen waar hij dat bij deed lieten hem niet met rust. Hoewel het er vredig aan toe lijkt te gaan tussen haai en mens, wilde ik niet uitvinden hoe een haai van vier meter boos op je wordt. Tussen de haaien door zwommen grote stekelroggen, blauwvinmakrelen en nog wat andere visjes.

We verlieten het kanaal om richting de jeti te zwemmen. Hier hangen grote lichten, gericht op het water opdat de haaien, hier zwemmen ook de zwartpuntrifhaaien, en de andere vissen goed bekeken kunnen worden. Er waren een stuk minder haaien dan een jaar of wat terug. Of dat te maken had met de vele snorkelaars die voor het platform in het water waren gesprongen, of groepjes die de haaien zelf voerden, ik had deze niet gezien, was niet duidelijk. Het resultaat wel, er viel weinig meer te zien. Het hoogtepunt hier waren twee verpleegsterhaaien die vlak onder me hun kracht demonstreerden door een heel groot koraalblok los te weken, het zand gutste uit hun kieuwen, wat er onder de steen zat kreeg ik niet te zien. Na een uur brak ik de duik af, net als de gidsen. De rest was nog een kwartiertje blijven hangen. Eenmaal terug op de Dinasha, onder het genot van een warme chocomel, had iedereen het alleen maar over het openingsakkoord. Een negen.

De bedoeling was om zaterdagochtend over te steken naar het Ari-atol, dat deden we ’s middags. Daardoor konden we eerst nog een duik doen bij Dhevana Kandu. Hier zit een poetsstation voor manta’s. In het kanaal, waar weinig van het aanwezige koraal nog leefde, viel er wel het een en ander te zien, toch kon de duik me niet bekoren. Een stuk of vijf witpuntrifhaaien, een grijze rifhaai, een aantal schildpadden en een stelletje murenes, aardig om te zien, de ogenschijnlijke begraafplaats deed me teveel pijn aan de ogen. Toch waren er wat andere lichtpuntjes. Een hele grote kwal, een blauwe zoals ik eerder in de week zag. Alleen was deze niet door vissen aan flarden gegeten. Deze had al zijn tentakels nog, was erg groot en bewoog sierlijk door het water. Op de hoek waar het kanaal de oceaan raakte, leek er wat meer te leven op de wanden met een aantal soorten snappers en diklipvissen. Een zes.

We maakten de oversteek naar het Ari-atol. De zee was nog niet heel kalm, wel genoeg bedaard om de oversteek te wagen. De kapitein nam gas terug als er te hoge golven aankwamen, zo bleef de vaart aangenaam. Na een powernap, werd er een walvishaai gezien. Toen de passagiers dit hoorden snelden ze naar de zijkant, hij was alweer uit zicht. We kwamen na ongeveer vier uur aan bij Dhangeti. Hier gingen we kort na aankomst, zonder geluncht te hebben, het water in bij 5 Rock.

5 Rock is een Thila die in vijf rotsblokken is opgebouwd. Op de rotsblokken zijn overal waaierkoralen, dit heb ik nog nergens zo gezien. Heel veel kleine vissoorten die tussen en boven de blokken heen en weer zwommen. Er waren ook veel andere koraalsoorten en anemonen. Een mooie duikstek, waar verder weinig over te vertellen valt. Een acht.

Gezien de tijd die tussen duiken moet zitten en de tijd tot zonsondergang, waarna Maledivers echt niet meer varen ivm veiligheid, was dit de laatste duik van de dag. Na de late lunch zijn we met een kleine groep Dhangeti op geweest. De vorige keer dat ik er was, zo stond me bij dan toch, was het eiland een stuk kleiner. Ze hebben beschermende wanden voor het eiland gelegd, een haven gemaakt en het dorpje is kleurvoller en schoner. De toeristenshops maanden ons naar binnen, mijn hoofd staat daar nooit naar. Nu ook niet, al heb ik wel even gekeken of ik iets leuks kon vinden voor mijn neefjes en nichtje. Vooralsnog heb ik niets gevonden. We hebben nog even gevoetbald met een aantal kinderen. Een jongetje ging onderuit toen hij de bal wilde afpakken, de meisjes, misschien zijn zusjes, lachten hard. Hij kwam zich verontschuldigen dat hij viel, heel nederig. Nergens voor nodig vriend, we gaven elkaar een hand en gingen verder. Dat duurde niet lang meer want een van de kids schoot de bal over een schutting een tuin in. We zeiden gedag, liepen verder naar de nieuwe haven. Na schelpen op het strand te hebben gevonden, van soorten die je toch niet mee mag nemen, lieten we de buit achter en liepen verder. We zagen nog een grote vleermuis en een roofvogel vliegen, toen we weer terugkeerden naar de kapitein met zijn dhingi (kleine speedboot). We hadden wel wat jeuk, blijkbaar waren we te grazen genomen door kleine insectjes. Terug op de Dinasha trok ik shirt en broek uit en sprong in het water. Deels om af te koelen, vooral om van de jeuk af te komen. Beide missies geslaagd. Na een vermoeiende dag na het avondeten meteen in bed gedoken. De dag erop wachtte namelijk een van de highlights van de trip. We zijn in het domein van de walvishaai aanbeland, een ontmoeting, mits je gegund, die je nooit zal vergeten.